Rozpocznij lekcję
Wymagania zaliczenia
Czym są skamieniałości przewodnie?
Do grupy skamieniałości przewodnich należą zachowane w stanie kopalnym szczątki organizmów żywych, za pomocą których geolodzy mogą określić wiek badanych skał. Nie mogą być to jednak dowolne gatunki – muszą posiadać konkretne cechy:
1. Są łatwe w identyfikacji
Dobra skamieniałość przewodnia powinna być możliwie łatwa do rozpoznania. Geolodzy w terenie zwykle nie posiadają specjalistycznego sprzętu, a szybkie oznaczenie wieku skały może mieć kluczowe znaczenie dla dalszych prac. Dobrym przykładem takich skamieniałości mogą być trylobity, których kształt jest bardzo charakterystyczny, a różnice pomiędzy gatunkami zazwyczaj dość wyraźne.
2. Występują powszechnie
Aby geolodzy mogli skutecznie porównywać skały znajdujące się na całym świecie muszą posługiwać się tym samym wskaźnikiem – musza znaleźć tę samą skamieniałość. Oznacza to, że zwierzęta i rośliny musiały występować na bardzo dużym obszarze, najlepiej na całym świecie. Zamieszkujące toń wodną planktonowe otwornice mogły być swobodnie przenoszone wraz z prądami po całym globie, dzięki czemu ich skorupki możemy znaleźć w wielu częściach świata. Z reguły zwierzęta morskie są szerzej rozprzestrzenione niż lądowe, które zwykle ograniczone są do jednego kontynentu czy nawet wyspy.
3. Jest ich bardzo dużo
Najlepsze skamieniałości przewodnie pozostawiają po sobie organizmy, które występowały bardzo licznie. Dzięki temu w skałach znajdujemy wiele ich szczątków co bardzo ułatwia pracę. Zwierzęta i rośliny, które były rzadkie mają mniejsze szanse zachowania się jako skamieniałości – geolodzy mogą spędzać miesiące lub lata na poszukiwaniu np. tej jednej jedynej muszli. Dobrymi skamieniałościami przewodnimi, które licznie występują w skałach morskich, są np. amonity, otwornice i okrzemki.
4. Szybko ewoluują
Gatunki, które wolno ewoluują, nie nadają się jako narzędzie do datowania – niektóre mogą istnieć nawet kilkadziesiąt milionów lat, na przestrzeni kilku okresów geologicznych. Znalezienie przedstawiciela takiego gatunku w skale nie zawęzi nam w istotny sposób wieku badanej skały. Dlatego im dany gatunek występował krócej w przeszłości geologicznej, tym jego przydatność w określaniu wieku skał była większa.
