Pangea była ostatnim superkontynentem w dziejach Ziemi, a jednocześnie pierwszym którego istnienie zaproponowano i udowodniono. Pierwsze wzmianki o Pangei pochodzą z lat 1910-1912 wraz z sformułowaniem teorii tektoniki płyt i dryfu kontynentalnego przez niemieckiego meteorologa i geofizyka Alfreda Wegenera.
Pangea zakończyła swoje formowanie się około 300 milionów lat temu. Miała kształt litery C, z Gondwaną (Afryka, Ameryka Południowa, Australia, Antarktyda i Półwysep Indyjski) na południu oraz Laurazją (Ameryka Północna, Azja i zalążki Europy) na północy. Pomiędzy nimi znajdował się stosunkowo wąski pas lądu oraz Morze Tetydy.

Rekonstrukcja superkontynentu Pangea
Pangea przetrwała nieco ponad 100 milionów lat i zaczęła rozpadać się między 200 a 180 milionami lat. W jej wyniku powstały wszystkie współcześnie znane kontynenty.
Z racji swojego młodego wieku oraz tego, że była ostatnim superkontynentem i jej ślady nie zostały zatarte przez procesy formowania się kolejnego wielkiego lądu, wiemy o niej najwięcej. Dowodami na jej istnienie są dawne pasma górskie, ale także podobne struktury geologiczne i skały na poszczególnych kontynentach oraz identyczne skamieniałości zwierząt i roślin znajdowane na lądach oddalonych od siebie dzisiaj o tysiące kilometrów.