Jak wspominaliśmy, podział i nazewnictwo skamieniałości śladowych oparte jest na rodzaju zachowania, które dokumentują. Najczęściej wykorzystywany jest podział opracowany przez znanego niemieckiego paleontologa Adolfa Seilachera, który zauważył, że większość śladów jest zapisem jednego lub kombinacji pięciu podstawowych czynności:
Domichnia - ślady te są zapisem przyżyciowej pozycji zwierzęcia, które je pozostawiło, do tej grupy należą np. ślady przytwierdzania się filtratorów do podłoża czy rurki i norki stale zamieszkiwane przez ich twórców.

Fodinichnia - są to struktury powstałe podczas żerowania wewnątrz osadu (np. proste lub rozwidlone kanały).

Pascichnia - to również struktury, które powstały w wyniku żerowania, ale tym razem na powierzchni osadu (np. rowki).

Cubichnia - są to struktury, pozostawione przez organizmy przebywające w bezruchu na powierzchni, mogą być to ślady spoczynku, ale także zapis polowania, podczas którego ofiara ukrywa się, a drapieżnik oczekuje na dogodny moment do ataku.

Repichnia - to ślady pozostawione przez poruszające się organizmy, najbardziej znanymi są odciski odnóży lub nawet całe ścieżki.
